ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ 8-15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2007 στον ισόγειο χώρο της Μεγάλης Λέσχης - ΚΑΒΑΛΑ         (πρώην Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας)

   O Kαβαλιώτης καλλιτέχνης Διαμαντής Σταγγίδης επανέρχεται με μια "κανονική" ατομική έκθεση μετά από 18 χρόνια στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης μας. Στο διάστημα αυτό συμμετείχε σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις και παρουσίασε τα έργα του σε αρτ-καφέ.
Θα παρουσιάσει έργα των τριών τελευταίων ετών , αρκετά μεγάλων διαστάσεων με τα οποία έκανε αισθητή την παρουσία του κυρίως εκτός Ελλάδας. Με δεδομένο ότι περίπου 20 πίνακες της περιόδου αυτής έχουν διασκορπιστεί σε διάφορες εκθέσεις στο Λονδίνο , την Νέα Ορλεάνη ,την Αθήνα , αλλά και περιοδεύουν με το ΤΕΧΝΗΣ ΦΛΟΓΑ στην βόρεια Ελλάδα και προσεχώς στα Βαλκάνια, ο καλλιτέχνης αισθάνεται την ανάγκη να παρουσιάσει μέρος της υπόλοιπης δουλειάς του και στο Καβαλιώτικο κοινό στο οποίο παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστος, παρότι ζεί και δημιουργεί το έργο του στην Καβάλα.
   Εξάλλου ο κάθε καλλιτέχνης θέλοντας και μη, απορροφά τα εξωτερικά ερεθίσματα από τον χώρο που ζεί , από το περιβάλλον του, αφομοιώνει αυτά που βλέπει ή διαβάζει και αφού όλα αυτά υποστούν μια εσωτερική διεργασία βγαίνουν σαν έργο τέχνης καλό ή κακό είτε στον καμβά, είτε σαν βιβλίο , είτε σαν ταινία κλπ.
   Ο καλλιτέχνης μετά από μακροχρόνιες αναζητήσεις σε διάφορα ρεύματα ζωγραφικής και αφού πέρασε από τον ρεαλισμό , τον σουρεαλισμό και την αφαίρεση διαμόρφωσε ένα προσωπικό στυλ που αποτελεί μίγμα αναγεννησιακής ζωγραφικής και αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Σύμφωνα με τον ίδιο τον καλλιτέχνη η μαγεία ενός πίνακα ζωγραφικής δεν έγκειται στο θέμα του και γιαυτό δεν ασχολείται με την απεικόνιση της πραγματικότητας , ούτε με οικείες εικόνες τις οποίες έχουν συνηθίσει να βλέπουν τα μάτια των ανθρώπων, αλλά εικόνες τις οποίες παρέλειψε η φύση να προσφέρει στα μάτια των ανθρώπων. Δηλαδή ο καλλιτέχνης λειτουργεί σαν συμπλήρωμα της φύσης.
   Υπολογίζοντας με αλχημιστικές αναλογίες την σχέση κενού και γεμάτου χώρου, φωτεινού και σκοτεινού χώρου, καμπύλων γραμμών και επιφανειών, αλλά και τις ποσότητες των ζεστών και κρύων χρωμάτων , καταλήγει σε ένα σύνολο ικανό να εκπέμψει ενέργεια σε μήκη κύματος τέτοια που να ενεργοποιήσουν τον εγκέφαλο , που θα δημιουργήσει με την σειρά του αισθήματα και συναισθήματα απόλαυσης στον θεατή.
   Σε αντίθεση με την εννοιολογική ή την παραστατική τέχνη που προσπαθεί να εκλύσει αυτά τα αισθήματα με την ενεργοποίηση του συνειδητού , δηλαδή να καταλάβει ο εγκέφαλος ότι βλέπει κάποια διεργασία που συμβαίνει μπροστά του ή κάποιο πρόσωπο ή τοπίο και να διεγερθεί στην συνέχεια ανακαλώντας μνήμες που θα προκαλέσουν απόλαυση, η τέχνη το Διαμαντή Σταγγίδη επιτίθεται στο ασυνείδητο, προκαλώντας τον εγκέφαλο να λειτουργήσει στον χώρο ανάμεσα στη μνήμη και την λήθη, σε μια κατάσταση που τα πράγματα φαίνονται οικεία παρότι δεν είναι κατανοητά.
   Για τον λόγο αυτό ο καλλιτέχνης ζητά από τον θεατή της έκθεσης να κοιτάξει τα έργα δίχως να αναζητά κρυμμένες εικόνες, αλλά να αφήσει τα μάτια της ψυχής να κοιτάξουν χωρίς δεσμεύσεις. Αυτά θα ανακαλύψουν άλλα πράγματα που δεν λέγονται με λέξεις , αλλά που μπορεί μόνο να τα νοιώθει ο άνθρωπος. Άλλωστε η τέχνη βρίσκεται πέρα και πίσω από αυτά που μπορούν να ειπωθούν με τα λόγια.